Het is een beetje miezerig vandaag. Geen weer om in de tuin te werken, of het moet even kort zijn. Noch weer om lange wandelingen te maken met de honden, het is gewoon ook verschrikkelijk nat op het land. Een donkere dag dus.

We strijken dan lekker neer in de woonkeuken en rommelen wat aan. Ik heb weer m'n breiwerk opgepakt. Moet ook wel want het moet een shawl worden voor mijn zus en dan is het natuurlijk wat lekker als ze die dan ook nog deze winter om haar nek kan doen. Ik geef mezelf een opdracht om tenminste twee patroontjes te doen, een is al weer gedaan. De opdracht is nodig omdat ik ook vandaag van hetzelfde garen (mohair/zijde) een bol gekocht heb met de kleur Klaproos rood/oranje.
Heel erg mooi! En dat lonkt dan al weer naar het voorjaar. Bij elke steek die ik daarmee brei denk ik aan velden vol klaprozen en zo'n strak blauwe lucht erboven. Zie je het voor je?

Vanochtend bij het wandelen weer veel ganzen gezien, die zijn aan de trek volgens mij, we horen ze 's nachts ook overvliegen. Een heerlijk geluid. Ze maken best wel veel lawaai tijdens het vliegen, bewonderenswaardig want het vliegen zal de nodige energie kosten en onderhand een gesprek met elkaar voeren zal niet meevallen ;). Een check in een vogelboek waarin vermeld wordt dat ganzen  soms wel op 9500 meter hoogte vliegen. Ook wordt vermeld dat er tijdens de trek sneller wordt gevlogen dan normaal en dat de meeste vogels dus 's nachts vliegen. Fascinerend!

Deze week komt er op TV het programma Earthflight waarbij de wereld wordt getoond vanuit vogelperspectief, over zes werelddelen vliegen vogels van noord naar zuid en de kijker vliegt mee. Dat ga ik zien natuurlijk. Kan ik eindelijk mijn droom om zelf te kunnen vliegen een beetje waar maken. Vandaar ook mijn keuze voor ' mijn' naam.

Juffrouw Waardvleugel

De afgelopen dagen hebben twee zaken mij geraakt. Het eerste betreft het bericht van Tim Ribbering, die een eind aan zijn leven maakte omdat hij, naar het schijnt, jarenlang gepest werd. Schokkend dat dit nog steeds gebeurt en dat niemand er erg in heeft gehad.
Waar ligt dat nu toch aan vraag ik me af? Weten we het wel maar doen we er niets aan, bang betrokken te worden? Bijzondere mensen moeten we koesteren vind ik. Niet najagen.
Het zal je maar overkomen, je kind pleegt zelfmoord. Daar kom je nooit meer overheen, lijkt me.

Het tweede punt wat me meer deed dan ik aanvankelijk had gedacht is de verlenging van het presidentschap van Obama. Vanochtend naar het werk in de auto, naar zijn overwinningsrede geluisterd. De koude rillingen liepen over mijn rug. Dat een man zo'n effect kan veroorzaken. Het publiek was uitzinnig van vreugde, de eenheid voelde je gewoon. Wat een energie kwam er vrij!
Natuurlijk ga ik vanavond het journaal kijken, ik MOET dat gewoon zien.

Tja en wat heb ik verder nog gedaan. De kamer weer een stukje gewit, dat vind ik ook altijd energie gevend, mooie witte wandjes tijdens een donker jaargetij. Weet wel we hebben een wat kleurig huis, er zijn maar weinig wandjes wit. (Heeft natuurlijk ook met ' vieze'  honden te maken in een polder-kleigebied. Niets blijft lang schoon.) Het weinige wit moet dus ook echt wit zijn en blijven.
Tijdens het witten in een stille kamer een geritsel gehoord, van de week ook al. Er zit ergens een muisje, maar niet te zien en gelukkig nergens muizenkeutels. Spannend geluidje altijd wel. Ik ben er niet bang voor, maar als iets springt of snel gaat rennen dan ren ik natuurlijk ook snel weg..

Om het beeld en de sfeer die ik proef deze week te completeren nog een paar foto's van onze mooie polder. En... bedankt mensen die volgen. Erg leuk!

Juffrouw Waardvleugel

Ik waag het erop, een tweede bericht en nu met foto's, als het lukt natuurlijk. Gisteren nog even geexperimenteerd met kleuren. Het resultaat is een blog met een andere kleur, meer passend bij 'Hemel en aarde'.
Inmiddels twee volgers, mijn zussen natuurlijk. Leuk meiden!

Vanochtend vroeg uit de veren en heerlijk gaan wandelen met de honden. De weersverwachting van vandaag is eerst mooi en later regen, dus ik pakte het moment. De foto's liegen er niet om. Wat is de polder toch mooi. Daar word ik dus altijd rondom gelukkig van.



De honden ook, ze staan er mooi op. Ik heb ze wel even vast moeten zetten, want echt stilzitten daar doen ze niet aan.

Juffrouw Waardvleugel

Al lange tijd volg ik anderen die een blog hebben, vooral mensen met twee rechterhanden. De laatste maanden zie ik allerlei mooie en minder mooie gehaakte, gebreide, geplakte, gepatchworkte (is dat eigenlijk een woord?) zaken aan me voorbij gaan.
Stiekem denk ik een eigen blog ook wel leuk... Maar door die drukke baan niet verschrikkelijk creatief actief. Ook huis, haard en honden vragen de nodige aandacht. En een eigen blog raak je daar niet verslingerd aan?

Toch maar de stoute schoenen aangetrokken. Nu nog precies uitvinden hoe het moet en vooral hoe mijn eigen blog LEUK wordt. En natuurlijk volgers krijgt.

In ieder geval voel ik me nu als tussen Hemel en Aarde, nog niet helemaal geland maar nog ergens zwevende.

Op naar de eerste volger!

Juffrouw Waardvleugel